بهترين و هزاران مطالب خواندني

تو چشات نگاه ميكردم نه براي اخرين بار
تو منو شكستي رفتي نه براي اولين بار

حالا با چشماي گريون زير اين بارون نشستم
اما از يادم نرفته عهدي كه من با تو بستم

تو ميگفتي كه ميموني دو و سه روز به پام نشستي
تا كه فهميدي غريبم رفتي و منو شكستي

نه نميشكنه غرورم ندونستي كه صبورم
اما منتظر ميشينم تا بياي تو رو ببينم

لعنت به ساعت ديوار حيف اون نگاه بيدار
دل من زنده ميمونه به اميد روز ديدار

بعد تو خيلي غريبم لعنت به رسم زمونه
اما باور كن عزيزم دنيا اينطور نميمونه

لعنت به ساعت ديوار عزيزم خدانگهدار
دل من زنده ميمونه به اميد روز ديدار

ديدم دلم گرفته

هواي گريه دارم

تو اين غروب غمگين

دور از رفيق و يارم

ديدم دلم گرفته

دنيا به اين شلوغي

اين همه آدم اما

من كسي رو ندارم

ديدم غروبه اما

نه مثل هر غروبي

پهناي آسمونا

از غم نديده بودم

هرگز به اين شلوغي

ديدم كه جاده خستس

از اينكه عمري بستس

اونم تموم حرفاش

يا از هجوم بارون

يا از پلي شكستس

من و غروب و جاده

رفتيم تا بي نهايت

از دست دوري راه

يكي نكرد شكايت

گم شديم از غريبي

من و غروب و جاده

از بس هوا گرفته

از بس كه غم زياده

پر از غبار غم بود

هرجا نگا مي كردي

كي داشت خبر كه يك روز

مي ري كه بر نگردي؟

تو اوليـن عشق من و آخـرين عشـق من تويي

نرو منـو تنـها نذار ، كه سرنوشـت مـن تويـي

هرگز نمي شد باورم ، از جدايي حرف بزني

تو زندگيم بعد خدا ، خداي قلب مني

دوست دارم ، به خدا بي نهايت

به عشق تو ، به روي تو

ديگه دل كرده عادت

به تــو مـن مـحـتـاجـم ، مـثـل ظـلـمت به روشـني

بـه خـدا ايـن ظلـمـه، دل عاشـق رو بشـكـنـي

عشق من با من باش، اشكامو دامن باش

تــا كـــه دنــيــا دنــيــا ســت

منو تنها نزار، دل به عشقم بسپار

كـه دل مــن تــنــهـا ســت

دوست دارم ، به خدا بي نهايت

بـه عـشــق تــو، بـه روي تـو

ديـــگـــه دل كـــرده عـــادت

تو اولين عـشـق من و آخـرين عـشـق من تويي

نـرو منـو تنـها نذار ، كه سـرنـوشـت مـن تـويي

هرگز نمي شد باورم ، از جدايي حرف بزني

تو زندگيم بعد خدا ، خداي قلب مني

دوست دارم، به خدا بي نهايت

به عشق تو، به روي تو

ديگه دل كرده عادت

به تو من محتاجم ، مثل ظلمت به روشني

به خدا اين ظلمه ، دل عاشق رو بشـكـني

عشـق من با مـن باش، اشكـامو دامن باش

تا كه دنيا دنياست

منو تنها نگذار ،  دل به عشقم بسپار

كه دل من تنهاست

وطن يعني چه، يعني دشت صحرا؟
                                                      وطن يعني چه، يعني رود دريـــــــا؟
وطن يعني چه، يعني باغ، بيشـــــه؟
                                                       وطن يعني چه، يعني كشت، ريشــه؟
وطن يعني چه، يعني شهر، خانه؟
                                                      وطن يعني چه، يعني آب، دانــــه؟
وطن يعني چه، يعني كار، پيشـــــه؟
                                                     وطن يعني چه، يعني سنگ، تيشه؟

وطن يعني همه آب و همه خاك
                                                  وطن يعني همه عشق و همه پاك
به گاه شيرخواري گاهواره
                                                  به روز و درد پيري، عين چاره
وطن يعني پدر، مادر، نياكان
                                                  به خون و خاك بستن عهد و پيمان
وطن يعني هويت، اصل، ريشه
                                                 سرآغاز و سرانجام هميشه
وطن يعني محبت، مهرباني
                                                 نثار هر كه داني و نداني
وطن يعني نگاه هموطن دوست
                                                  هر آنجايي كه داني هموطن اوست
وطن يعني قرار بيقراري
                                                   پرستاري، كمك، بيمارداري
وطن يعني هواي كوچه ي يار
                                                 در آن كو دل شكستن هاي بسيار
نگاهي زيرچشمي، عاشقانه
                                                 به كوچه آمدن با هر بهانه
وطن يعني غم همسايه خوردن
                                                  وطن يعني دل همسايه بردن
وطن يعني زلال چشمه ي پاك
                                                  وطن يعني درخت ريشه در خاك
ستيغ و صخره و دريا و هامون
                                                   ارس، زاينده رود، اروند، كارون
دنا، الوند، كركس، تاق بستان
                                                   هزار و قافلانكوه و پلنگان
وطن يعني بلنداي دماوند
                                                 شكيبا، دل در آتش، پاي در بند
وطن يعني شكوه اشترانكوه
                                                  به درياي گهر استاده نستوه
وطن يعني سهند صخره پيكر
                                                  ستيغ سينه در سنگ تمندر

وطن يعني وطن استان به استان

                                                 خراسان، سيستان، سمنان، لرستان
كوير لوت، كرمان، يزد، ساري
                                                  سپاهان، هگمتانه، بختياري
طبس، بوشهر، كردستان، مريوان
                                                  دو آذربايجان، ايلام، گيلان
سنندج، فارس، خوزستان و تهران
                                                  بلوچستان و هرمزگان و زنجان
وطن يعني سراي ترك با پارس
                                                 وطن يعني خليج تا ابد فارس
بهشتي چشم را گسترده در پيش
                                                  ابوموسي و مينو، هرمز و كيش
وطن يعني همه سازندگي ها
                                                 رهايي از تمام بندگي ها
بريدن دست غير از گردن نفت
                                                  صلاي صبح ملي نفت
وطن يعني ز هر ايل و تباري
                                                  وطن را پاسباني، پاسداري
وطن يعني دلير و گرد با هم
                                                 وطن يعني بلوچ و كرد با هم
وطن يعني سواران و سواري
                                                  لر و كرد و يموت و بختياري
همه يك جان و يك دل بودن ما
                                                   به دامان وطن آسودن ما
وطن يعني دلي از عشق لبريز
                                                   گره باف ظريف فرش تبريز
وطن يعني هنر يعني سپاهان
                                                   حرير دستباف فرش كاشان
وطن يعني كتيبه در دل سنگ
                                                   تمدن، دين، هنر، تاريخ، فرهنگ
وطن يعني همه نيك و بهنجار
                                                  چه پندار و چه گفتار و چه كردار
وطن يعني شب رحمت ، شب قدر
                                                 شب جوشن، شب روشن، شب بدر
وطن يعني هم از دور و هم از دير
                                                 سده، نوروز، يلدا، مهرگان ، تير
وطن يعني جلال مانده جاويد
                                                   ستون و سر ستون تخت جمشيد
هزاران نقش و خط مانده در ياد
                                                 صبا، كلهر، كمال الملك، بهزاد
نكيسا، باربد، افسانه و چنگ
                                                 سرود تيشه ي فرهاد در سنگ

سر و سرمايه هاي سرفرازي
                                                  ابوريحان و خوارزمي و رازي
به اوج علم و دانش رهنوردي
                                                  ابونصر، ابن سينا، سهروردي
به بحر عشق و عرفان ناخدايي
                                                   عراقي، رودكي، جامي، سنايي
وطن يعني به فرهنگ آشنايي
                                                  در لفظ دري را دهخدايي
وطن يعني جهاني در دل جام
                                                 وطن يعني رباعيات خيام
وطن يعني همه شيرين كلامي
                                                  عفاف عشق در شعر نظامي
وطن يعني نگاه مولوي سوز
                                                  حضور نور در شمس شب و روز
وطن يعني پيام پند سعدي
                                                  زبان پيوسته در پيوند سعدي
وطن يعني هوا و حال حافظ
                                                  شكوه باور اندر فال حافظ
 وطن يعني تبيره، دمدمه، كوس
                                                  طلوع آفتاب شعر از طوس
وطن يعني شب شهنامه خواندن
                                                 سخن چون رستم از سهراب راندن
وطن يعني رهايي زآتش و خون
                                                   خورش كاوه و خشم فريدون
وطن يعني زبان حال سيمرغ
                                                 حديث يال زال و بال سيمرغ
وطن يعني اميد نا اميدان
                                                 خروش و ويله گرد آفرينان
وطن يعني لگام و زين و مهميز
                                                 سواران قران و رخش و شبديز
وطن يعني گرامي مرز تا مرز
                                                 وطن يعني حريم گيو و گودرز
وطن يعني دل و دستي در آتش
                                                 روان و تن، كمان و تير آرش
وطن يعني شبح يعني شبيخون
                                            وطن يعني جلال الدين و جيحون
وطن يعني به دشمن راه بستن
                                            به اوج آريو برزن نشستن

وطن يعني دو دست از جان كشيدن
                                                   به تنگشتان و دشتستان رسيدن
 زمين شستن ز استبداد و از كين
                                                  به خون گرم در گرمابه ي فين
وطن يعني اذان عشق گفتن
                                                 وطن يعني غبار از عشق رفتن
نماز خون به خونين شهر خواندن
                                                  مهاجم را ز خرمشهر راندن
سپاه جان به خوزستان كشيدن
                                                  شهادت را به جان ارزان خريدن
وطن يعني هدف يعني شهامت
                                                 وطن يعني شرف يعني شهادت
وطن يعني شهيد، آزاده، جانباز
                                                 شلمچه، پاوه، سوسنگرد، اهواز
وطن يعني شكوه سرفرازي
                                                  وطن يعني ز عالم بي نيازي
وطن يعني گذشته، حال، فردا
                                                  تمام سهم يك ملت ز دنيا
وطن يعني چه آباد و چه ويران
                                                  وطن يعني همين جا، يعني ايران

عليرضا شجاع پور

هفت سين شيميايي نوروز

يكهزارو سيصد و نود و يك

در نخستين روز از خورداد ماه 545 پيش از ميلاد با گشودن دروازه هاي (سارد)

پايه ريزي فرمانروايي جهاني به دست كورش بزرگ

رخ داد

همه ي رويدادنگاران كورش را بزرگمردي خردمند، دادگستر، سياستمدار، تيزبين، زيرك و مردم دوست مي دانند. مردي كه توانمدي به دست آمده از چيرگي بر سرزمين هاي ديگر او را از خود بيخود نكرد.او را فريب نداد و شيفته جاه و جايگاه نساخت. با پادشاهاني كه سرزمينسان به دست او افتاد به مهرباني رفتار كرد، به گونه اي كه آنها دوستدار كورش شدند و در هنگام نياز به ياري او مي شتافتند .نه تنها با باورهاي مردم سرزمينهاي چيره شده كاري نداشت، بلكه آنها را هم گرامي مي داشت. هيچگاه در كشورها و شهرهايي كه ميگرفت چپاول  و كشتار نكرد و به سپاهيانش هم سفارش كرده بود كه هيچگاه دست به اين كردار ناپسند نزنند.

پس از آنكه كورش در سال 564 پيش از ميلاد بر ((ماد)) چيره شد و ماد و پارس را يكپارچه كرد از سوي باختر با ((ليدي)) همسايه شد.

كورش پس از يكپارچگي ماد و پارس، خردمندانه از كرزوس ،شاه ليدي ،خواست تا او را به شاهنشاهي اين سرزمين يكپارچه بشناسد و در برابر آن كورش نيز شهرياري او را بر ليدي بپذيرد و دست دوستي و آشتي به هم بدهند. ولي كرزوس،از سر خودپسندي و ناتوان شمردن كورش اين پيشنهاد را نپذيرفت و در انديشه ي گسترش مرزهاي كشور خود افتاد.در نبرد ميان كورش و شاه ليدي، دژ شهر ((سارد)) پايتخت ليدي به دست سپاه ايران افتاد. شاه ليدي به دست ايرانيان به بند در آمد و كورش مرز كشور خود را به درياي روم و تا همسايگي يونان رسانيد.

پس از گرفتن ليدي بود كه كورش توانست دارايي هاي ايران را افزون سازد و يك فرمانروايي جهاني را پايه ريزي كند.

دستم به هر ستاره كه مي خواست مي رسيد
نه از فراز بام كه از پاي بوته ها
مي شد ترا در آينه هرستاره ديد
در بي كران دشت
در نيمه هاي شب
جز من كه با خيال تو مي گشتم
 جز من كه در كنار تو مي سوختم غريب
 تنها ستاره بود كه مي سوخت
 تنها نسيم بود كه مي گشت

 فريدون مشيري

مشت مي كوبم بر در
پنجه مي سايم بر پنجره ها
 من دچار خفقانم ، خفقان
 من به تنگ آمده ام از همه چيز
بگذاريد هواري بزنم
 اي
با شما هستم
اين درها را باز كنيد
من به دنبال فضايي مي گردم
لب بامي
 سر كوهي دل صحرايي
كه در آنجا نفسي تازه كنم
آه
 مي خواهم فرياد بلندي بكشم
كه صدايم به شما هم برسد
من به فرياد همانند كسي
كه نيازي به تنفس دارد
 مشت مي كوبد بر در
پنجه مي سايد بر پنجره ها
محتاجم
 من هوارم را سر خواهم داد
چاره درد مرا بايد اين داد كند
از شما خفته چند
چه كسي مي آيد با من فرياد كند ؟

فريدون مشيري

ديگر مخوان شرح غم اين عاشق ديوانه آتش به جان را

ديگر مكن آگه از اين افسانه جانسوز من ، بيگانگان را

آتش زدي بال و پرم را

بر هم مزن خاكسترم را

دل گشته اكنون

از دست غم خون

من بار سنگينم ، مرا بگذار و بگذر

نيكم ، بدم ، اينم ، مرا بگذار و بگذر

گفتم زدل سوداي تو بيرون كنم ، بيرون نشد

از عشق ليلايي دلم مجنون كنم ، مجنون نشد

ديگر مسوزان بال اين پروانه آزرده جان را

بر شاخه بگذار اين گل پژمرده بي باغبان را

اكنون ز پا افتاده ام من

از كف جواني داده ام من

ديگر چه جويي

با من چه گويي

من بار سنگينم ، مرا بگذار و بگذر

نيكم ، بدم ، اينم ، مرا بگذار و بگذر

اكنون كه من در آتش عشق تو بر جا مانده ام

با اين دل درد آفرين تنهاي تنها مانده ام

از ما گذشت اما دل ديوانه دلداده مشكن

حالا كه مست از باده اي ، پيمان ما مستانه مشكن