بهترين و هزاران مطالب خواندني

بهترين مطالب و جملات خواندني زيبا

  • حرفي از نام تو
  • حرفي از نام تو
  • ҖҖ     گره     ҖҖ
  • 777
  • 7

چكــاوك

۱۱۲ بازديد

 

كجاي اين جنگل شب پنهون مي‌شي خورشيدكم
پشت كدوم سد سكوت پر مي‌كشي چكاوكم
چرا بمن شك مي‌كني من‌كه منم براي تو
لبريزم ازعشق تو و سرشارم ازهواي تو
لبريزم ازعشق تو و سرشارم ازهواي تو

دست كدوم غزل بدم نبض دل عاشقم رو
پشت كدوم بهانه باز پنهون كنم هق هقم رو

گريه نمي‌كنم نرو
آه نمي‌كشم، بشين
حرف نمي‌زنم بمون
بغض نمي‌كنم، ببين

سفرنكن خورشيدكم ترك نكن من رو نرو
نبودنت مرگ منه راهي اين سفرنشو
نزاركه عشق من و تو اينجا به آخر برسه
بري تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه

گريه نمي‌كنم نرو
آه نمي‌كشم، بشين
حرف نمي‌زنم بمون
بغض نمي‌كنم، ببين

نوازشم كن و ببين عشق مي‌ريزه از صدام
صدام كن و ببين كه باز غنچه ميدن ترانه‌هام
اگرچه من به چشم تو كمم قديميم گُمم
آتشفشان عشقم و درياي پر تلاطمم

 


گــــلايـــــه

۱۰۰ بازديد

براي گفتن من ، شعر هم به گِل مانده

نمانده عمري و صدها سخن به دل مانده

صدا كه مرهم فرياد بود زخم را

به پيش زخم عظيم دلم خجل مانده


از دست عزيزان چه بگويم گله اي نيست

گر هم گله اي هست دگر حوصله اي نيست

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

هر لحظه جز اين دسته مرا مشغله اي نيست

ديري است كه از خانه خرابان جهانم

بر سقف فرو ريخته ام چلچله اي نيست

در حسرت ديدار تو آواره ترينم

هر چند كه تا منزل تو فاصله اي نيست

روبروي تو كيم من ؟ يه اسير سرسپرده

چهره تكيده اي كه تو غبار آينه مرده

من براي تو چي هستم ؟ كوه تنهاي تحمل

بين ما پل عذابه ، منه خسته پايه ي پل

اي كه نزديكي مثلِ من ، به من اما خيلي دوري

خوب نگام كن تا ببيني چهره درد و صبوري

كاشكي ميشد تا بدوني من براي تو چي هستم

از تو بيش از همه دنيا ، از خودم بيش از تو خستم

ببين كه خستم ، غروره سنگم اما شكستم

كاشكي از عصاي دستم يا كه از پشت شكستم

تو بخوني تا بدوني از خودم بيش از تو خستم

ببين كه خستم ، تنها غروره عصاي دستم

از عذاب با تو بودن در سكوت خود خرابم

نه صبورم و نه عاشق ، من تجسم عذابم

تو سراپا بي خيالي ، من همه تحملِ درد

تو نفهميدي چه دردي زانوي خستمو تا كرد

زير بار با تو بودن ، يه ستون نيمه جونم

اينكه اسمش زندگي نيست ، جون به لبهام ميرسونم

هيچي جز شعر شكستن قصه ي فرداي من نيست

اين ترانه ي زواله ، اين صدا ، صداي من نيست

ببين كه خستم تنها غروره ، عصاي دستم

 


" ســـوتـــــك"

۱۰۳ بازديد

 

نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد؟

 

نميخواهم بدانم كوزه‌گر از خاك اندامم

چه خواهد ساخت ؟

ولي بسيار مشتاقم،

كه از خاك گلويم سوتكي سازد

 

گلويم سوتكي باشد بدست كودكي گستاخ و بازيگوش

و او يكريز و پي در پي،

دَم گرم ِخويش را بر گلويم سخت بفشارد،

و خواب ِخفتگان خفته را آشفته تر سازد.

بدينسان بشكند در من،

 

سكوت مرگبارم را…

سكوت مرگبارم را…

سكوت مرگبارم را…

سكوت مرگبارم را…

 


سرزمين واژه هاي وارونه

۳۵۲ بازديد

 

اينجا سرزمين واژه هاي وارونه است:

جايي كه گنج, "جنگ" مي شود

درمان, "نامرد" مي شود

قهقه , "هق هق" مي شود

اما دزد همان "دزد" است

... درد همان "درد"

و گرگ همان گرگ...

 


بند

۱۰۷ بازديد
 

               كم كم به شبي بلند عادت كرديم

               بر چاي بدون قند  عادت كرديم

               مانند  قناري كه  قفس رافهميد

               ما هم به هواي بند عادت كرديم...

 


""مرگ شب ""

۱۱۱ بازديد

 

براي من كه در بندم چه اندوه آوري اي تن

فراز وحشتِ داري فرود خنجري اي تن

غم آزادگي دارم به تن دلبستگي تا كي

به من بخشيده دلسنگي شكستن‌هاي پي در پي



در اين غوغاي مردم‌كُش

در اين شهر به خون خفتن

خوشا در چنگ شب مردن

ولي از مرگ شب گفتن



چرا تن زنده و عاشق كنار مرگ فرسودن

چرا دلتنگ آزادي گرفتار قفس بودن

قفس بشكن كه بيزارم از آب و دانه در زندان

خوشا پرواز ما حتي به باغ خشك بي‌باران

در اين غوغاي مردم‌كُش

در اين شهر به خون خفتن

خوشا در چنگ شب مردن

ولي از مرگ شب گفتن

در آوار شب و دشنه چكد از قلب من خوناب

كه مي‌بينم من عاشق چه ماري خفته در محراب

خوشا از بند تن رستن پي آزادي انسان

نمي‌ترسم من از بخشش كه اينك سر كه اينك جان

در اين غوغاي مردم‌كُش

در اين شهر به خون خفتن

خوشا در چنگ شب مردن

ولي از مرگ شب گفتن

اگر پيرم اگر بُرنا اگر بُرناي دل پيرم

به راه خيل جان بركف كه مي‌ميرند مي‌ميرم

اگر سرخورده از خويشم من مغرور دشمن شاد

براي فتح شهر خون تو را كم دارم اي فـريـاد


" مصلوب "

۱۰۹ بازديد

به صليب صدا مصلوبم اي دوست

تو گمان مبري مغلوبم اي دوست

شرف نفس من اگه شد قفس من

به سكوت تن ندادم حالا ميرم بي‌كفن


وقتي گفتن يه گناه بود مثل ديدن يا شنيدن

معني آواز هم اين بود ته بن‌بست داد كشيدن

وقتي حتي توي خلوت فكر آزادي قفس بود

گفتني‌ها رو مي‌گفتيم اگه فرصت يه نفس بود

به گناه صدا با جرم گفتن

اگه روي صليب ويرون شدم من

شرف نفس من اگه شد قفس من

به سكوت تن ندادم تا نميرم بي كفن

تو شب‌هاي سكوت فرياد من بود

ته جنگل خواب، بيــــداري رود

از غروب هراس تا صبح موعـــود

تيغ خشم خليل بر قلب نمــــرود

در عذاب تشنگي گم حسرت من بوي گندم

بر دلم داغ شقايق از عذاب تلخ مردم

از كسي كه مثل بختك تو شب‌هام انداخته سايه

يه سوال ساده كردم نفرت من شد گلايه


گذشته‌هاي دور .........

۱۰۶ بازديد

 

يادمه بچه بوديم تو گذشته‌هاي دور
اون زمان كه قلب ما پر بود از شادي و شور
روزي كه تورو ديدم موهاتو بافته بودي

با گل سپيد ياس گلوبند ساخته بودي

بعد از اون روز قشنگ از خدا راضي شدم
از دم صبح تا غروب با تو همبازي شدم
چه روزهاي خوبي بود ولي افسوس زود گذشت
تا يه چشم به هم زديم روز و هفته‌ها گذشت


يادمه روي درخت دو تا دل كنده بوديم
سال بعد از اون كوچه ما ديگه رفته بوديم
شايد اون دلها ديگه خشكيده رو ساقه‌ها
شايد هم بزرگ شده زير بال شاخه‌ها


شايد اون دلها ديگه خشكيده رو ساقه‌ها
شايد هم بزرگ شده زير بال شاخه‌ها

 


" ديوار "

۱۰۲ بازديد

 

از زمزمه دلتنگيم از همهمه بيزاريم
    نه طاقت خاموشي نه ميل سخن داريم
          آوار پريشانيست رو سوي چه بگريزيم
               هنگامه حيرانيست خود را به كه بسپاريم
                     تشويش هزار آيا وسواس هزار اما
                           يك عمر نمي‌ديدم در خويش چه‌ها داريم
                                 دردا كه هدر داديم آن ذات گرامي را
                                        تيغيم و نمي‌بريم ابريــم و نمي‌باريم

                                            از زمزمه دلتنگيم از همهمه بيزاريم
                                               نه طاقت خاموشي نه ميل سخن داريم

                                                    ما خويش ندانستيم بيداريمان از خواب
                                                    گفتند كه بيداريد گفتيم كه بيداريم

                                                 دوران شكوه باد از خاطرمان رفته‌است
                                            امروز كه سد بسته‌است خشكيده و بي‌باريم


                                     تشويش هزار آيا وسواس هزار اما
                                يك عمر نمي‌ديدم در خويش چه‌ها داريم
                          دردا كه هدر داديم آن ذات گرامي را
                     تيغيم و نمي‌بريم ابريــم و نمي‌باريم

            ما خويش ندانستيم بيداريمان از خواب
        گفتند كه بيداريد گفتيم كه بيداريم

 من راه تو را بسته تو راه مرا بسته

 اميد رهايي نيست وقتي همه ديواريم

         از زمزمه دلتنگيم از همهمه بيزاريم
               نه طاقت خاموشي نه ميل سخن داريم                

                          آوار پريشانيست رو سوي چه بگريزيم
                                هنگامه حيرانيست خود را به كه بسپاريم

 


نيـــستي

۱۰۳ بازديد

چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل


تنهايي است


ببين مرگ مرا در خويش كه مرگ من


تماشايي است


مرا در اوج مي‌خواهي تماشا كن، تماشا كن

دروغين بودم از ديروز مرا امروز حاشا كن

در اين دنيا كه حتي ابر نمي‌گريد به حال ما
همه از من گريزانند تو هم بگذر از اين تنها

فقط اسمي به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالي قلم خشكيده در دستم

گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم

رفيقان يك به يك رفتند مرا با خود رها كردند
همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند


شگفتا از عزيزاني كه هم آواز من بودند
به سوي اوج ويراني پل پرواز من بودند

گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم


رفيقان يك به يك رفتند مرا در خود


رها كردند


همه خود درد من بودند گمان كردم


كه همدردند