براي من كه در بندم چه اندوه آوري اي تن
فراز وحشتِ داري فرود خنجري اي تن
غم آزادگي دارم به تن دلبستگي تا كي
به من بخشيده دلسنگي شكستنهاي پي در پي
در اين غوغاي مردمكُش
در اين شهر به خون خفتن
خوشا در چنگ شب مردن
ولي از مرگ شب گفتن
چرا تن زنده و عاشق كنار مرگ فرسودن
چرا دلتنگ آزادي گرفتار قفس بودن
قفس بشكن كه بيزارم از آب و دانه در زندان
خوشا پرواز ما حتي به باغ خشك بيباران
در اين غوغاي مردمكُش
در اين شهر به خون خفتن
خوشا در چنگ شب مردن
ولي از مرگ شب گفتن
در آوار شب و دشنه چكد از قلب من خوناب
كه ميبينم من عاشق چه ماري خفته در محراب
خوشا از بند تن رستن پي آزادي انسان
نميترسم من از بخشش كه اينك سر كه اينك جان
در اين غوغاي مردمكُش
در اين شهر به خون خفتن
خوشا در چنگ شب مردن
ولي از مرگ شب گفتن
اگر پيرم اگر بُرنا اگر بُرناي دل پيرم
به راه خيل جان بركف كه ميميرند ميميرم
اگر سرخورده از خويشم من مغرور دشمن شاد
براي فتح شهر خون تو را كم دارم اي فـريـاد