بهترين و هزاران مطالب خواندني

تو با من كاري نداري غريبه

چرا تنهام نمي ذاري غريبه
جاي حسرت جاي غم نشد برام
يه دفعه شادي بياري غريبه

چشمم از چشم تو خونده
بين ما حرفي نمونده

مي رم اون دورها كه پيدام نكني
مي رم اون جايي كه رسوام نكني
مي رم اون شهري كه عشقت نباشه
كه ديگه بي كس و تنهام نكني

چشمم از چشم تو خونده
بين ما حرفي نمونده

چشام از غصه مي باره غريبه
دل تنهام بيقراره غريبه

مث من يه روز مي آي گريه كنون

كه ديگه فايده نداره غريبه

چشمم از چشم تو خونده
بين ما حرفي نمونده

شبم از غم پره بي فردا شده
خورشيد از كار تو بي صدا شده
دل نمونده كه تو گولش بزني
غريبه مشت تو پيشم واشده

چشمم از چشم تو خونده
بين ما حرفي نمونده

شهيار قنبري

در آن لحظه كه مي گيرد نفس در سينه ام خاموش

 نمي خواهم كسي از مرگ من آگاه گردد        

نمي خواهم پدر بر هم زند چشمان بازم را

نمي خواهم كه مادر تلخي جان كندنم بيند

ولي مادر...

اگر روزي عزيزى مهربان آمد

ز تو پرسيد ، من كجايم ؟

بگو

در سنگر ناكامي و حسرت شبي جان داد و تا آن لحظه آخر چنين ميگفت

خدا حافظ عزيزم

خدا حافظ محبوبم

ما رو باش رو چه درختي اسممونو جا مي ذاشتيم، ماروباش!

قسمتي از اون دو چشم نا مسلمون كه نداشتيم ؛ ما رو باش!

تشنه مونديم ولي مشت آب نااهلو نخواستيم سر ظهر

گفتي از جنس نظر كرده ي ابريم و مي باريم ، ما رو باش!

چشم خشكيده به ناودون كوچه حسادت مي كنه

ما به اين بغض سمج گفته بوديم ابر بهاريم ، مارو باش!

پاكي تو رونق يه دريا ماهي رو شكسته توي تور

دريا گفته كه ما صياديم و غافل كه شكاريم ، ما رو باش!

به هواي تو چراغ حرمت رفيقو كشتيم ، نارفيق!

چون براي حجلمون مي خواستي مهتابو بياري ، مارو باش!

به هواداري تو شيشه ي ميخونه رو با سنگ شكستيم

سنگ و شيشه اگه دشمن، من و تو كه موندگاريم؛ ماروباش!

غزل كوچه ي ما قلندراي پير عاشق كه اينه ...

فكر تازه عاشق پياده باش ، ما كه سواريم ، مارو باش!

                                    اينا رو باش!....

                                       ... اينارو باش!.....

شهيار قنبري

بگذار سخن بگويم

بگذار تهي شوم از درد

كه گفتن خوب است و از تو گفتن خوب تر

هر چند كه آئينه كلام مرا بر مهتابي تاريك باورت نخواهد نشاند

بگذار سخن بگويم

حتي نخواني و نشنوي اگر

ورنه كدام كوه تنهايي مرا باور خواهد كرد ؟

كدام باران در كجاي جهان بغض بيقرار

مرا خواهد باريد ؟

اينك منم پر از شكستن و سوختن با كوله باري

از مصيبت و شيون

ببين چه تلخ ايستاده ام بر استواري تنهايي خويش

با بازواني كه مرزهاي توانستن را نمي شناسد

كمان شكسته و تركش تهي

با پاهاي بي رمق از كشاكش كارزار

كه بسان ستونهاي شكسته

يادگار تلخ تطاول نگاه تو هستند

بي تو هر طلوع زنگ كهنه ساعتي است كه بيهودگي مرا تكرار مي كند

و غروب تنها سرپناهي براي گريستن من و آفتاب

آه

من شكستم از پرتاب سنگ پاره قهر تو

و مرگ بهار را در برگ ريز نگاه تو باور كردم

من سوختم در حريق دستهاي تو

و بي شكيبي ام را بسان مرثيه اي در عاشوراي چشمان تو خواندم

با اين همه من مرگ خويش را باور نمي كنم.

با سقوط دستاي ما
در تنم چيزي فرو ريخت
هجرتت اوج صدامو
از فراز شاخه آويخت
اي زلال سبز جاري
جاي خوب غسل تعميد
بي تو بايد مرد و پژمرد
زير خاك باغچه پوسيد

فصلي كه من با تو ماشد
فصل سبز خواهش برگ
فصلي كه ما بي تو من شد
فصل خاكستري مرگ

تو بگو جز تو كدوم رود
ناجي لب تشنگي بود
جز تو آغوش كدوم باد
سايه گاه خستگي بود
بي تو بايد بي تو بايد
تانفس دارم ببارم
من براي گريه كردن
شونه هاتو كم مي يارم

چشم تو با هق هق من
با شكستن آشنا نيست
اين شكستن بي صدا بود
هر صدايي كه صدا نيست

اي رفيق ناخوشي ها
اين خوشي بايد بميره
جز تو همراهي ندارم
تا شب از من پس بگيره
با تو بدرود اي مسافر
هجرت تو بي خطر باد
پر تپش باشه دلي كه
خون به رگ هاي تنم داد

فصلي كه من با تو ما شد
فصل سرد خواهش برگ
فصلي كه ما بي تو من شد
فصل خاكستري مرگ

شهيار قنبري

يك روز آموزگار از دانش آموزاني كه در كلاس بودند پرسيد:آيا مي توانيد راهي غير تكراري براي بيان عشق، بيان كنيد؟برخي از دانش آموزان گفتند با "بخشيدن "عشقشان را معنا مي كنند.برخي "دادن گل و هديه" و "حرف هاي دلنشين"را راه بيان عشق عنوان كردند.شماري ديگر هم گفتند "با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختي "را راه بيان عشق مي دانند.

در آن بين پسري برخاست و پيش از اينكه شيوه ي دلخواه خود را براي ابراز عشق بيان كند،داستان كوتاهي تعريف كرد:يك روز زن و شوهر جواني كه هر دو زيست شناس بودند طبق معمول براي تحقيق به جنگل رفتند.آنان وقتي به بالاي تپه رسيدند در جا ميخكوب شدند.

يك قلاده ببر بزرگ،جلوي زن و شوهر ايستاده و به آنان خيره شده بود.شوهر ،تفنگ شكاري به همراه نداشت و ديگر راهي براي فرار نبود.

رنگ صورت زن و شوهر پريده بود و در مقابل ببر،جرات كوچكترين حركتي نداشتند.ببر،آرام به طرف آنان حركت كرد.همان لحظه مرد زيست شناس فرياد زنان فرار كرد و همسرش را تنها گذاشت.بلافاصله ببر به سمت شوهر دويد و چند دقيقه بعد ضجه هاي مرد جوان به گوش زن رسيد.ببر رفت و زن زنده ماند.

داستان كه به اينجا رسيد دانش آموزان شروع كردند به محكوم كردن آن مرد.

راوي پرسيد:آيا مي دانيد آن مرد در لحظه هاي آخر زندگيش چه فرياد مي زد؟

بچه ها حدس زدند از همسرش معذرت خواسته كه او را تنها گذاشته است!

راوي جواب داد: نه ! آخرين حرف مرد اين بود كه"عزيزم،تو بهترين مونسم بودي .از پسرمان خوب مواظبت كن و به او بگو پدرت هميشه عاشقت بود."

قطره هاي بلورين