" هجرت "

با سقوط دستاي ما
در تنم چيزي فرو ريخت
هجرتت اوج صدامو
از فراز شاخه آويخت
اي زلال سبز جاري
جاي خوب غسل تعميد
بي تو بايد مرد و پژمرد
زير خاك باغچه پوسيد

فصلي كه من با تو ماشد
فصل سبز خواهش برگ
فصلي كه ما بي تو من شد
فصل خاكستري مرگ

تو بگو جز تو كدوم رود
ناجي لب تشنگي بود
جز تو آغوش كدوم باد
سايه گاه خستگي بود
بي تو بايد بي تو بايد
تانفس دارم ببارم
من براي گريه كردن
شونه هاتو كم مي يارم

چشم تو با هق هق من
با شكستن آشنا نيست
اين شكستن بي صدا بود
هر صدايي كه صدا نيست

اي رفيق ناخوشي ها
اين خوشي بايد بميره
جز تو همراهي ندارم
تا شب از من پس بگيره
با تو بدرود اي مسافر
هجرت تو بي خطر باد
پر تپش باشه دلي كه
خون به رگ هاي تنم داد

فصلي كه من با تو ما شد
فصل سرد خواهش برگ
فصلي كه ما بي تو من شد
فصل خاكستري مرگ

شهيار قنبري