بهترين و هزاران مطالب خواندني

ﺑﻮﺳﻪي ﺑﺎد ﺧﺰوﻧﻲ، ﺑﺎ ﻫﺰار ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻲ

‫زﻳﺮ ﮔﻮش ﺑﺮگ ﺗﻨﻬﺎ

‫ﻣﻴـﮕﻪ ﻃﻌﻤﻪ ﺧﺰوﻧﻲ

‫ﺑﺮگ ﺳﺒﺰ و ﺗﺮ و ﺗﺎزه، رﻧﮓ ﺳﺒﺰﺷﻮ ﻣﻲﺑﺎزه

‫ﻏﺮق ﺑﻮﺳﻪﻫﺎي ﺑﺎد و

‫وﺣﺸﺖ روزاي ﺗﺎزه

‫ﻣﻴﻜَﻨﻪ دل از درﺧﺖ و، ﻣﻴﺸﻪ آواره ي ﻛﻮﭼﻪ

‫ﻛﻮﭼﻪاي ﻛـﻪ ﻳﺎدﮔﺎر

‫روزاي رﻓﺘﻪ و ﭘﻮﭼﻪ

‫ﻣﻴﺸﻴﻨﻪ ﮔﻮﺷﻪي ﻛﻮﭼﻪ، ﭼﺸﻢ ﺑﻪ آﺳﻤﻮن ﻣﻲدوزه

‫ﻣﻴﻜُـﻨـﻪ ﻳـﺎد ﮔـﺬﺷـﺘـﻪ

‫دﻟﺶ از ﻏﺼﻪ ﻣﻲﺳﻮزه

‫ﻳﺎد ﺑﺎد ، ﻳﺎد ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺎد ﺑﺎد

‫اﻳﻦ دل زرد و ﺗـﻬـﻲ

‫در ﺣﺴﺮت دﻳﺪار ﺑﺎد

‫ﻳـﺎد روزاﻳـﻲ ﻛﻪ ﻛﻮﭼﻪ، زﻳـﺮ ﺳﺎﻳـﻪ ﺗـﻨﻢ ﺑﻮد

‫ﻣﻬﺮﺑﻮن درﺧﺖ ﻋﺎﺷﻖ، ﻣﺴﺖ ﻋﻄﺮ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻮد

‫ﺳﻬﻢ ﻣﻦ از ﺑﻮﺳـﻪي ﺑﺎد

‫ﭼﻲ ﺑﮕﻢ اي داد و ﺑﻴﺪاد

‫ﻫﻤﻪ زردي و ﺗﺒﺎﻫﻲ

‫ﻣﺮدن و رﻓﺘﻦِ از ﻳﺎد

‫ﻣﺮدن و رﻓﺘﻦِ از ﻳﺎد

‫ﻣﺮدن و رﻓﺘﻦِ از ﻳﺎد

‫ﻣﺮدن و رﻓﺘﻦِ از ﻳﺎد

‫ﻣﺮدن و رﻓﺘﻦِ از ﻳﺎد

‫وﻗﺘﻲ دﺳﺘﺎم ﺧﺎﻟﻲ ﺑﺎﺷﻪ

‫وﻗﺘﻲ ﺑـﺎﺷـﻢ ﻋـﺎﺷﻖ ﺗﻮ

‫ﻏﻴﺮ دل ﭼﻴﺰي ﻧﺪارم

‫ﻛﻪ ﺑـﺪوﻧـﻢ ﻻﻳـﻖ ﺗﻮ

‫دﻟـﻤـﻮ از ﻣـﺎل دﻧـﻴـﺎ

‫ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺪﻳﻪ داده ﺑﻮدم

‫ﺑـﺎ ﺗﻤـﻮم ﺑـﻲ ﭘﻨﺎﻫﻲ

‫ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﻜﻴﻪ داده ﺑﻮدم

‫ﻫـﺮ ﺑـﻼﻳـﻲ ﺳﺮم اوﻣﺪ

‫ﻫﻤﻪ زﺟﺮي ﻛﻪ ﻛﺸﻴﺪم

‫ﻫﻤﻪ رو ﺑﻪ ﺟﻮن ﺧﺮﻳﺪم

‫وﻟـﻲ از ﺗـﻮ ﻧـﺒـﺮﻳـﺪم

‫ﻫﺮﺟﺎ ﺑـﻮدم ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮدم

‫ﻫﺮﺟﺎ رﻓﺘﻢ ﺗﻮ رو دﻳﺪم

‫ﺗﻮ ﺳﺒﻚ ﺷﺪن ﺗﻮ روﻳﺎ

‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ رﺳـﻴﺪم

‫اﮔﻪ اﺣﺴﺎﺳﻢ و ﻛﺸﺘﻲ

‫اﮔﻪ از ﻳـﺎد ﻣـﻨﻮ ﺑﺮدي

‫اﮔﻪ رﻓـﺘﻲ ﺑـﻲ ﺗﻔﺎوت

‫ﺑﻪ ﻏﺮﻳـﺒﻪ ﺳـﺮ ﺳﭙﺮدي

‫ﺑﺪون اﻳـﻨﻮ ﻛﻪ دل ﻣـﻦ

‫ﺷﺪه ﺟﺎدو ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻤﺖ

‫ﻳـﻜﻲ ﻫـﺴﺖ اﻳﻨﻮر دﻧـﻴـﺎ

‫ﻛﻪ ﺗﻮ ﻳﺎدش ﻣﻮﻧﺪه اﺳﻤﺖ

مگه ميشه ؟

مگه ميشه ؟

مگه ميشه ترك وطن كرد

توي غربت عمري رو سر كرد

من كه ميدونم تنها ميمونم

وقتي غربت صداته تو كه توي هميشگي نيستي

ديگه عاشق زندگي نيستي تو كه ميدوني تنها ميموني
هي صبور و هي صبور و بي غرور و جدا نميشه بود

واسه زنجير پيوستگي قانونه ما كه ميدونيم تنها ميمونيم

مگه ميشه؟

مگه ميشه ؟

مگه ميشه ترك وطن كرد

توي غربت عمري رو سر كرد

من كه ميدونم تنها ميمونم

وقتي غربت صداته تو كه توي هميشگي نيستي

ديگه عاشق زندگي نيستي

تو كه ميدوني تنها ميموني

هي صبور و هي صبور و بي غرور و جدا نميشه بود

واسه زنجير پيوستگي قانونه

ما كه ميدونيم تنها ميمونيم

‫ﺗﻮ ﻫﻤﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﻮي ﻣﻮج ﺑـﻼ

‫واﺳﻪ ﺗﻮ دﺳﺘﺎﻣﻮ ﻗﺎﻳﻖ ﻣﻲﻛﻨﻢ

‫اﮔـﻪ ﻣﻮﺟـﺎ ﺗـﻮ رو از ﻣﻦ ﺑﮕﻴـﺮن

‫ﻗﻄﺮه ﻗﻄﺮه آب ﻣﻲﺷﻢ دق ﻣﻲﻛﻨﻢ

‫واي ﻛﻪ دﻟﻢ ﻃﺎﻗﺖ دوري ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻧﺪاره

‫ﺑـﻐـﺾ ﻧـﺒﻮدن ﺗـﻮ اﺷـﻜـﺎﻣﻮ در ﻣﻴـﺎره

‫اي ﻛﻪ ﺑﻲ ﺗﻮ اﻳﻦ ﻛﻮﻳﺮ، ﺧﻮاب ﺑﺎرون ﻣﻲﺑﻴﻨﻪ

‫وﻗﺘـﻲ ﻧﻴـﺴﺘﻲ، ﻏـﻢ دﻧـﻴﺎ ﺗﻮي ﻗﻠﺒـﻢ ﻣﻲﺷﻴﻨﻪ

‫اي ﻛﻪ ﺑﻲ ﺗﻮ واﺳﻪ ﻣﻦ، ﻫﻤﻪ دﻧﻴﺎ ﻗﻔﺴﻪ

‫ﻣﺴـﻴـﺢ از ﻧـﺒـﻮدن ﺗـﻮ اﻟﺘـﻬـﺎب ﻧﻔﺴﻪ

‫واي ﻛﻪ دﻟﻢ ﻃﺎﻗﺖ دوري ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻧﺪاره

‫ﺑـﻐـﺾ ﻧـﺒﻮدن ﺗـﻮ اﺷـﻜـﺎﻣﻮ در ﻣﻴـﺎره

‫ﺗﻮي ﺑـﻬـﺖ ﻏﻢ و ﺗـﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﻦ

‫ﺑﻪ ﺳﺮم دﺳﺖ ﻧﻮازش ﻛﺸﻴﺪي

‫وﻟﻲ ﺑﺎ رﻓﺘﻨﺖ اي ﻫﺴﺘﻲ ﻣﻦ

‫ﻫﺴﺘﻲ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ آﺗﻴﺶ ﻛﺸﻴﺪي

‫واي ﻛﻪ دﻟﻢ ﻃﺎﻗﺖ دوري ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻧﺪاره

‫ﺑـﻐـﺾ ﻧـﺒﻮدن ﺗـﻮ اﺷـﻜـﺎﻣﻮ در ﻣﻴـﺎره

‫اي ﻛﻪ ﺑﻲ ﺗﻮ اﻳﻦ ﻛﻮﻳﺮ، ﺧﻮاب ﺑﺎرون ﻣﻲﺑﻴﻨﻪ

‫وﻗﺘـﻲ ﻧﻴـﺴﺘﻲ، ﻏـﻢ دﻧـﻴﺎ ﺗﻮي ﻗﻠﺒـﻢ ﻣﻲﺷﻴﻨﻪ

‫اي ﻛﻪ ﺑﻲ ﺗﻮ واﺳﻪ ﻣﻦ، ﻫﻤﻪ دﻧﻴﺎ ﻗﻔﺴﻪ

‫ﻣﺴـﻴـﺢ از ﻧـﺒـﻮدن ﺗـﻮ اﻟﺘـﻬـﺎب ﻧﻔﺴﻪ

‫دل ﻫـﻴﺸﻜﻲ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ‫ﻏﺮﺑﺖ اﻳﻨﺠﺎ رو ﻧﺪاره

‫دﻳﮕﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﻋﻼﻗـﻪ ‫ﻫـﻤـﻪ ﻣـﺮدن ﺗـﻮ دﻟﻢ

‫ﻣﺜﻞ ﮔـﻨـﺠﺸﻜﻬﺎي ﺑـﻲ ﻟـﻮﻧﻪ و ﺑـﻲ ﺟـﺎي ﻣﺤﻠﻪ

‫دﻳﮕﻪ ﻫﻴﭻ ﺟﺎ ﺗﻮ درﺧﺘﻬﺎ ﺟﺎي ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺮم

‫ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮدن ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺘﻪ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ

‫ﺑـﻲ ﺗﻮ ﺑﻮدن ﻣﺜﻞ ﻣـﻬـﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻪ

‫دﻳﮕﻪ اﺳﻢ ﺗﻮ رو ﻫﻲ زﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮدن

‫واﺳﻪ ﻣﻦ ﻧﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﺸﻪ ﻧﻪ ﻓﺮﻗﻲ داره

‫ﺑﺎروﻧﻪ از ﺳﺮ ﺷـﺐ ﻫﻤﺶ ﻣﻲﺑﺎره

‫ﺗﻮ ﮔﻮﺷﻢ داد ﻣﻴﺰﻧﻪ ﻫﻤﺶ ﻣﻲﻧﺎﻟﻪ

‫ﻣﻴﮕﻪ ﻫﻴﺸﻜﻲ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻏﺮﺑﺖ اﻳﻨﺠﺎ رو ﻧﺪاره

‫زﻧـﺪﮔـﻲ ارزش اﻳـﻦ ﻫﻤﻪ اﺷـﻜﻬﺎ رو ﻧﺪاره

‫ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻧﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ

‫ﻏﻢ و ﻏﺼﻪام ﺑﻴﺸﻤﺎره

‫اوﻧـﻴـﻜـﻪ ﺗـﻨـﻬﺎﺗﺮﻳﻨﻪ

‫ﺣﺘﻲ ﺳـﺎﻳﻪ ﻫﻢ ﻧﺪاره

‫اﻳﻦ ﻣﻨﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺑـﻴﺎﻣﻮ

‫ﻛﺴﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﻧـﺸﻨﺎﺧﺘﻪ

‫اوﻧـﻜﻪ در راه رﻓﺎﻗﺖ

‫ﻫﻤﻪي ﻫﺴﺘﻴﺸﻮ ﺑﺎﺧﺘﻪ

‫ﻫﺮ رﻓـﻴـﻖ راﻫـﻲ ﺑـﺎ ﻣـﻦ

‫دو ﺳﻪ روزي ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺑﻮد

‫ادﻋﺎي ﻫﺮ رﻓﺎﻗﺖ

‫واﺳﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ زود ﮔﺬر ﺑﻮد

‫ﻫـﺮ ﻛﻲ ﺑﺎ زﻣﺰﻣﻪي ﻋﺸﻖ

‫دو ﺳﻪ روزي ﻋﺎﺷﻘﻢ ﺷﺪ

‫ﻋـﺸﻖ اون ﺑـﺎﻋـﺚ زﺟﺮ

‫ﻫـﻤـﻪي دﻗـﺎﻳـﻘـﻢ ﺷـﺪ

‫اوﻧﻜﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮد و ﻋﻤﺮي

‫از ﺟـﺪا ﺷـﺪن ﻣـﻴﺘﺮﺳﻴـﺪ

‫ﻫﻤﻪ ﻫﺮاس و ﺗﺮﺳـﺶ

‫ﺑﻪ دروﻏﺶ ﻧـﻤﻲارزﻳﺪ

‫ﭼﻪ اﺛﺮ از اﻳﻦ ﺻﺪاﻗﺖ

‫ﭼﻪ ﺛﻤﺮ از اﻳﻦ ﻧﺠﺎﺑﺖ

‫وﻗـﺘـﻲ ﻗﺪ ﺳﺮ ﺳﻮزن

‫ﺑﻪ وﻓﺎ ﻧـﻜﺮدﻳﻢ ﻋﺎدت

   اي خدا من به كسي كاري ندارم

                         ولي زخم از همه خوردن شده كارم

               از غريب و كسي كه وصله ي جونه                         

             پشت پا خوردن و مردن شده كارم                  

                   بعضيا قيد همه چي رو زدن

                                  بعضيا اسير احساس بدن

اون بالا نشستي گوش كن اي خدا                                    

چه عذابيه به دنيات اومدن  

هركجا پا مي زارم ، هر جا كه ميرم                                  

پيش چشمام ميبينم ، حلقه ي داري                                   

اي خدا من خودمم هيچ نميدونم                                       

                       چرا هرگل پيش چشمم ميشه خاري

               مرگ تدريجي شده هستي برام

نقش خنده ديگه مرده رو لبام           

اي خدا هركسي از راه ميرسه                        

مي كنه چاه دورنگي پيش پام

بر فرزندان اين كهن مرز و بوم نامهاي ايراني

بر فرزندان اين كهن مرز و بوم نامهاي ايراني

 بگذاريد ، در هيچ كجاي دنيا قومي نميابيم كه

 بگذاريد ، در هيچ كجاي دنيا قومي نميابيم كه

 نامهاي بيگانگان را بر فرزندان خود بگذارند.

 نامهاي بيگانگان را بر فرزندان خود بگذارند.

چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل تنهايى است

ببين مرگ مرا در خود كه مرگ من تماشايى است

مرا در اوج مى خواهى ، تماشاكن ، تماشا كن

دروغين بودم از ديروز ، مرا امروز حاشا كن

در اين دنيا كه حتى ابر نمى گريد به حال ما

همه از من گريزانند ، تو هم بگذر از اين تنها

فقط اسمى به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالى ، قلم خشكيده در دستم

گره افتاده در كارم ، به خود كرده گرفتارم

بجز در خود فرو رفتن چه راهى پيش رو دارم؟

رفيقان يك به يك رفتند ، مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند ، گمان كردم كه همدردند

شگفتا از عزيزانى كه هم آواز من بودند

به سوى اوج ويرانى پل پرواز من بودند

كلاف سرنوشت من ، سردرگمه هميشه

طلسم كور اين گره يه لحظه وا نميشه

طناب سرنوشت من ، تنها پل عبوره

اما به بيراهه ميره با گرهي كه كوره

ديروز مسير قصه هام يه جاده بود به خورشيد

امروز به بيراهه شده ، به شوره زار ترديد

از بود و از نبودم دل كندم و بريدم

تا نيمه جون و خسته به اين گره رسيدم

به من كمك كن اي عشق اين گره رو وا كنم

به قيمت سقوطم ، راهم رو پيدا كنم

نه پشت سر راهي دارم نه راهي پيش رومه

اينجا نه آغاز برام ، نه راه من تمومه

ببين كه جون ندارم ، هميشه در تلاشم

نذار تو اين بيراهه هستيم رو ببازم