نيستي

چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل تنهايى است

ببين مرگ مرا در خود كه مرگ من تماشايى است

مرا در اوج مى خواهى ، تماشاكن ، تماشا كن

دروغين بودم از ديروز ، مرا امروز حاشا كن

در اين دنيا كه حتى ابر نمى گريد به حال ما

همه از من گريزانند ، تو هم بگذر از اين تنها

فقط اسمى به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالى ، قلم خشكيده در دستم

گره افتاده در كارم ، به خود كرده گرفتارم

بجز در خود فرو رفتن چه راهى پيش رو دارم؟

رفيقان يك به يك رفتند ، مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند ، گمان كردم كه همدردند

شگفتا از عزيزانى كه هم آواز من بودند

به سوى اوج ويرانى پل پرواز من بودند