ايرج جنتي عطايي، ترانه سرا، نمايشنامه نويس و كارگردان بزرگ ايراني در ۱۹ دي ماه ۱۳۲۵ به دنيا آمده، در دانشكده هنرهاي دراماتيك دانشگاه تهران و همچنين كالج چلسي دانشگاه لندن تئاتر و جامعهشناسي هنر خوانده و از بنيانگزاران (گروه تئاتر مزدك) است.
جايزه ادبي "فروغ فرخزاد" به خاطر "ارزشهاي هنري و اجتماعي ترانههاي ايرج جنتي عطايي و به خاطر كوششهاي بيدريغ او در راه فزوني فكر و توسعه و فرهنگ از طريق موسيقي" در سال ۱۳۵۱ به او تعلق گرفت. او اين جايزه را به عنوان اعتراض به شيوه حاكم بر گزينش نامزدهاي دريافت جايزه، پس داد.
ترانههاي ماندگاري همچون "گل سرخ"، "جنگل"، "خونه"، "بن بست"، "دريايي"، "ياور هميشه مومن"،"مرا به خانهام ببر"، "گريه نكن"، "ستارههاي سربي"، "طلوع كن"، "رازقي پرپر شد" و دهها ترانهي شنيدني ديگر از او چهرهاي ماندگار در تاريخ ترانهي معاصر ساخته است.
عمدهترين شاخصههاي ترانههاي او شاعرانگي زبان، تازگي تصاوير و محوريت مسائل اجتماعي است. اجتناب از شعارزدگي و همچنين داشتن خط فكري ثابت و آشكار، ترانههاي اجتماعي او را به ماندگارترين آثار اين عرصه بدل كرده است. بسياري از عاشقانهترين ترانههاي تاريخ موسيقي ما هم امضاي جنتي عطايي را با خود دارند، ترانههايي همچون "پل" و "خوابم يا بيدارم". به نظر ميرسد تسلط جنتي عطايي بر ادبيات معاصر و شعر شاعراني چون "اخوان ثالث" و "شاملو" ترانههايش را از حسي تازه و زباني نوگرا آكنده كرده است. اين نوگرايي و تلاش براي تجربهي عرصههاي تازه به خلق ترانههايي دلنشين انجاميده است كه در سال گذشته آنها را در آلبومهاي "شب نيلوفري" با موسيقي "سياوش قميشي" و صداي "ابي" و "يك قطره دريا" با موسيقي و صداي "بيژن مرتضوي" شنيديم.
ايرج جنتي عطايي در عرصهي نمايش نيز از بزرگان معاصر است. نمايشنامههايي همچون "پرومته در اوين"-"رستمي ديگر اسفندياري ديگر"-"پروانهاي در مشت"- "رفت و برگشت" و ...از آثار ماندگار اوست. همچنين "در قفس كردن باد" – "ترانه ممنوع" – "دژخيم" و "پناه دادن به دشمن" نام فيلمنامههايي است كه ايرج جنتي عطايي براي "انستيتوي فيلم بريتانيا" "One eyed dog" و "بي بي سي" نوشته است.