گاه براي ساختن بايد ويران كرد، گاه براي داشتن بايد گذشت ، و گاه در اوج تمنا بايد نخواست!
-----------------------------------
خدايي را كه به اجبار به ياد آوري بي اختيار فراموشش خواهي كرد.
-----------------------------
به چشمي اعتماد كن كه به جاي صورت به سيرت تو مي نگرد ،
به دلي دل بسپار كه جاي خالي برايت داشته باشد و
دستي را بپذير كه باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد است.
------------------------------------
خدايا!
بيامرز برايم همه گناهانى را كه مرتكب شدم و تمام خطاهايى كه به آنها آلوده گشتم.
خدايا!
با ياد تو به سويت نزديكى مىجويم و از ناخشنودى تو به درگاه خودت شفاعت ميطلبم،و از تو خواستارم به جودت مرا به بارگاه قرب خويش نزديك گردانى و سپاس خود را نصيب من كنى،و يادت را به من الهام نمايى.
خدايا!
از تو درخواست مىكنم،درخواست بندهاى فروتن،خوار و افتاده،كه با من مدارا نمايى و به من رحم كنى و به آنچه روزىام نمودهاى خشنود و قانع بدارى و در تمام حالات در عرصه تواضعم بگذارى.
------------------------
لحظه هايي هست كه دلت مي خواهد آرام بنشيني و تكيه كني
بر چيزي
بر جايي
نه بر كسي.
كه مدتهاست از تكيه كردن بر آدمها پرهيز كرده اي
مي هراسي از اينكه در اوج آرامش يكي پشتت را خالي كند و روي هوا معلق بماني
لحظه هايي هست كه نمي تواني حتي بر باد هم تكيه كني
شايد تند بوزد و از جا به درت كند
شايد آرام بوزد و پشتت را نوازش دهد
و شايد وزيدن را متوقف كند.
آموخته اي كه تكيه كردن را فراموش كني و چگونه محكم ايستادن را بياموزي.
آموخته اي كه محكم بايستي
راسخ.
قاطع
آنقدر كه اگر بادي
گردبادي بوزد تو هيچ نفهمي و تنها بايستي.
تنهاي تن ها.
--------------------------------
از هر چيز تعريف كرند، بگو مال خداست و كار خداست.
نكند خدا را بپوشاني و آن را به خودت يا به ديگران نسبت بدهي كه ظلمي برزگ تر از اين نيست.
هر زيبايي و خوبي كه ديدي، ربّت را ياد كن؛
تازه ميفهمم بازي هاي كودكي حكمت داشت
"زو" تمرين روزهاي نفس گير زندگي بود.
---------
اين "آينده" كدام بود كه بهترين روزهاي عمر را حرامِ ديدارش كردم؟
---------
مشكل جهان اين است، كه نادان ها كاملاً به خود يقين دارند،
در حالي كه دانايان، سرشار از شك و گمانند ...
---------
گرفتن آزادي از مردمي كه نمي خواهند برده بمانند سخت است
اما دادن آزادي به مردمي كه مي خواهند برده بمانند سخت تر است...
------------------------------------
بار خدايا!
از كوي تو بيرون نرود پاي خيالم
چه براني، چه بخواني، چه به اوجم برساني، چه به خاكم بكشاني
نه من آنم كه برنجم، نه تو آني كه براني...
من ميتوانم خوب، بد، خائن، وفادار، فرشته خو يا شيطان صفت باشم.
من مي توانم تو را دوست داشته يا از تو متنفر باشم.
من ميتوانم سكوت كنم، نادان و يا دانا باشم.
چرا كه من يك انسانم، و اينها صفات انسانى است
و تو هم به ياد داشته باش:
من نبايد چيزى باشم كه تو ميخواهى، من را خودم از خودم ساختهام.
منى كه من از خود ساختهام، آمال من است.
تويى كه تو از من مي سازى آرزوهايت و يا كمبودهايت هستند.
لياقت انسانها كيفيت زندگى را تعيين ميكند نه آرزوهايشان
و من متعهد نيستم كه چيزى باشم كه تو ميخواهى
و تو هم ميتوانى انتخاب كنى كه من را ميخواهى يا نه
ولى نميتوانى انتخاب كنى كه از من چه ميخواهى
ميتوانى دوستم داشته باشى همين گونه كه هستم، و من هم.
ميتوانى از من متنفر باشى بى هيچ دليلى و من هم.
چرا كه ما هر دو انسانيم.
اين جهان مملو از انسانهاست.
پس اين جهان ميتواند هر لحظه مالك احساسى جديد باشد.
تو نميتوانى برايم به قضاوت بنشينى و حكمي صادر كني و من هم.
قضاوت و صدور حكم بر عهده نيروى ماورايى خداوندگار است.
دوستانم مرا همين گونه پيدا مي كنند و ميستايند.
حسودان از من متنفرند ولى باز ميستايند.
دشمنانم كمر به نابوديم بستهاند و همچنان ميستايندم.
چرا كه من اگر قابل ستايش نباشم نه دوستى خواهم داشت،
نه حسودى و نه دشمنى و نه حتي رقيبى.
من قابل ستايشم، و تو هم .
يادت باشد اگر چشمت به اين دست نوشته افتاد
به خاطر بياورى كه آنهايى را كه هر روز ميبينى و با آنها مراوده ميكنى
همه انسان هستند و داراى خصوصيات يك انسان، با نقابى متفاوت
اما همگى جايزالخطا
نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسانها را از پشت نقابهاى متفاوتشان شناختى و يادت باشد كه
اين ها رموز بهتر زيستن هستند ...