دلا از دست تنهايي به جونُم
دلا از دست تنهايي به جونُم
ز آه و ناله و خود در فغونُُم
شُبان تار از درد جدايي
كِرِه فرياد مغز استخونُم
عزيزون
از غم و درد جدايي
به چشمونُم نمونده روشنايي
گرفتارُم به دام غربت و درد
نه يار و همدمي نه آشنايي
نه يار و همدمي نه آشنايي
فلك
كي بشنُوِه آه و فغونُم
فلك كي بشنُوِه آه و فغونُم
به هر گردش زنه آتش به جونُم
يك عمري بگذرونُم با غم و درد
خدا با غم و درد
به كام دل نگرده آسمونُم
نميدونُم دلُم ديوونه كيست
نميدونُم دلُم ديوونه كيست
اسير نرگس مستونه كيست
نميدونُم دل سرگشته مو
كجا ميگردد و در خونه كيست
نصيب كس نبي درد دل مو
كه بسياره غم بي حاصل مو
كسي بو از غم و دردُم خبردار
كه داره مشكلي چون مشكل مو
دلي ديرُم كه بهبودش نميبو
نصيحت ميكِرُم سودش نميبو
به بادش ميدهُم نِش ميبره باد
نِش ميبره باد
بر آتش مينهُم دودش نميبو
بود
درد مو و درمونُم از دوست
بود درد مو و درمونُم از دوست
بود وصل مو و هجرونُم از دوست
اگه قصابُم از تن واكِرِه پوست
جدا هرگز نگرده جونُم از دوست
مو
آن آزردهي
مو آن آزردهي بي خانمونُم
مو آن محنت نصيب سخت جونُم
مو آن سرگشته خارُم در بيابون
كه هر بادي وزه پيشش دِوونُم
به
صحرا بنگرُم صحرا ته وينُم
به دريا بنگرُم دريا ته وينُم
به هر جا بنگرُم كوه و در و دشت
نشان از قامت رعنا ته وينُم
مو كه افسرده حالم چون ننالُم
شكسته پر و بالُم چون ننالُم
همه گويند فُلاني ناله كم كن
ته آيي در خيالُم چون ننالُم
به آهي گنبد خضرا بسوجُم
فلك را جمله سر تا پا بسوجُم
بسوجُم ار نه كارُم را بساجي
چه فرمايي بساجي يا بسوجُم
بسوجُم ار نه كارُم را بساجي
چه فرمايي بساجي يا بسوجُم
غم عشقت
غم عشقت بيابون پرورُم كرد
هواي بخت بي بال و پرُم كرد
به مو گفتي صبوري كن صبوري
صبوري طُرفه خاكي بر سرُم كرد
بابا طاهر