مسافر

اي مسافر ! اي جدا ناشدني ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به كام دل ببينمت .
بگذار از اشك سرخ گذرگاهت را چراغان كنم .
آه ! كه نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي كند ... و شگفتا كه زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد ...
بگذار بدرقه كنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را .
مسافر من ! آنگاه كه مي روي كمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو . مگذار يكباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...
جدايي را لحظه لحظه به من بياموز... آرام تر بگذر ...
وداع طوفان مي آفريند... اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟! باران هنگام طوفان را كه مي بيني ! آري باران اشك بي طاقتم را كه مي نگري ...
من چه كنم ؟ تو پرواز مي كني و من پايم به زمين بسته است ...
اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمي داني ... نمي داني كه بي تو به جاي خون اشك در رگهايم جاريست ...
از خود تهي شده ام ... نمي دانم زماني كه باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟