********************************************************************
چه زيباست هنگامي كه در اوج نشاط
و بي نيازي هستي دست به دعا برداري .
چه ناچيز است زندگي كسي كه با
دست هايش چهره خويش را از
جهان جدا ساخته و چيزي نمي بيند
جز خطوط باريك انگشتانش را.
انسان خوشبخت آن كسي است كه
حوادث را با تبسم و اندكي دقت
بعلت وقوع آن تلقي وقبول نمايد .
بخاطر بسپاريم كه تنها راه تامين خوشبختي
اين نيست كه متوقع حقشناسي از ديگران باشيم
بلكه خوبيهائيكه به آنها مي كنيم
بايد فقط بة منظور تامين مسرت باطن خودمان باشد..
هرگاه بتوانيم از نيروي تخيل به همان اندازه استفاده كنيم
كه از نيروي بصري استفاده مي كنيم هر كاري انجام پذير است.
خطر خوشبختي در اين است كه آدمي در هنگام خوشبختي
هر سرنوشتي را مي پذيرد و هركسي را نيز .
هر روز همان روز را زندگي كن و بدين سان
تمامي عمر را زندگي كرده اي.
درسهائي كه بر زانوي مادر آموخته شده ،
آموزش هايي كه پدر داده ،
همراه با داستانهاي شيريني كه
در كنار بخاري به گوش خورده ،
يادگارهاي شيريني است كه هرگز كاملاً از ياد نمي رود .
چهار چوب نگاه ما زميني است
، اما برآيند انديشه ما جنبه آسماني نيز پيدا مي كند .
آنچه را كه با خوشي و لذت آموخته ايم ،
هرگز فراموش نمي كنيم .
آنكه كردار به سخاوت بيارايد
و گفتار بة راستي ، در اين جهان نيك بخت است .
آنچه جهان به ما مي دهد
و آنچه خوشبختي نام دارد
بازيچه تقدير بيش نيست.
دروغ مثل برف است كه
هر چه آنرا بغلتانند بزرگتر مي شود.
اشكهاي ديگران را مبدل به نگاههاي
پر از شادي نمودن بهترين خوشبختي هاست .
كسي كه داراي عزمي راسخ است
جهان را مطابق ميل خويش عوض مي كند.
يك زندگي مطالعه نشده ،ارزش زيستن ندارد.
آدمهاي آرمانگرا هنگاميكه به
نادرست بودن آرزويي پي مي برند
بر ادامه آن پافشاري نمي كنند.