ديوانگـــي

دوش ديوانه شدم عشق مرا ديد و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هيج مگو

گفتم اي عشق من از چيز دگر مي‌ترسم

گفت آن چيز دگر نيست دگر هيچ مگو

من به گوش تو سخن‌هاي نهان خواهم گفت

سر بجنبان كه بلي جز تو به سر هيچ مگو

من غلام قمرم غير قمر هيچ مگو

پيش من جز سخن شمع و شكر هيچ مگو

گفتم اين روي فرشته است عجب يا بشر است

گفت اين غير فرشته است و بشر هيچ مگو

گفتم اين چيست بگو زير و زبر خواهم شد

گفت مي‌باش چنين زير و زبر هيچ مگو

اي نشسته تو در اين خانه پر نقش خيال

خيز از اين خانه برو رخت ببر هيچ مگو

آسوده دلان را غم شوريده سران نيست !